زیرکی را گفتم این احوال بین، خندید و رفت ... !

پ.ن: ضمن عذرخواهی از جناب حافظ

به مناسبت خسی را خواندم در میقات این ایام.

جلال شیرین قلمی دارد آل احمد.

من هم که به سالی ورقی همه عالم باید بدانند اگر زده باشم کتابی را.

گاهی در مورد ریشه ی یک کلمه، نظریه های قابل اعتنای مختلفی وجود داره. اما من معتقدم در مورد ریشه ی کلمه ی deadline یک نظریه وجود داره، که این است و جز این نیست:

deadline به معنی «خط» و نشانی است که برای فرد مسئول انجام کار می کشند، تا هر وقت به یاد آن افتاد دلش «بمیرد»، ذوقش کور شود و زندگی از او سلب گردد.

در واقع اماته ی دل، اصلی ترین ویژگی deadline است، و از همین باب این کلمه برای این معنا اتخاذ شده است.

طاها توی ماشین، کنار پنجره، توی بغل مادرش نشسته بود. ماشین از روی هر دست اندازی که رد میشد، سرش می خورد به پنجره ی ماشین. بالاخره لب به اعتراض باز کرد که: «بابا! این کله ی من ها، پوکید!»

تصمیم گرفتم برم خیلی جدی با خدا صحبت کنم، بهش بگم که «بابا! این دل من ها، پوکید!»

دوست دارم قاضی بشم، از اون لباس های شنلمانند مخصوص قاضیها بپوشم، از اون کلاهها که مثل موی فرفری هست هم بذارم سرم. توی یه دادگاه بزرگ، که از اون میزهای چوبی بزرگ و چکشهای مخصوص داره، قضاوت کنم. بعد، یه روز توی جلسهی مهمی مربوط به یه پروندهی شکایت اقتصادی، در گرماگرم بحث و مشاجرهی شاکی و متهم و وکیلها، چکش مخصوص رو از روی میز بردارم، دستم رو بکنم توی جیب لباس گشادم، یه میخ در بیارم و شروع کنم با دقت میخ رو توی میز بکوبم. پ.ن. با تشکر از محمود.

داشتم فکر میکردم که واقعا به هیچ جایی نرسیدم و هیچ دستاوردی در زندگیم نداشتم که بتونم بهش افتخار کنم،

تا این که یک دفعه یاد دوستام افتادم؛ خیلی خوبه که آدم دوستایی داشته باشه که باعث افتخارش باشن!

خلاصه سرتون رو درد نیارم؛ با کمی فکر کردن به وضعیت دوستام، متوجه شدم که واقعا باید به چیزی که خودم هستم افتخار کنم!

یک ربع تمام داشت عکس ها و جواب آزمایش ها رو بررسی می کرد. وقتی تمام شد، عینکش رو برداشت و چشم هاش رو مالید. بعد، سرش رو توی دستش گرفت و آرنج هاش رو روی میز گذاشت. چند ثانیه ساکت بود، تا این که بالاخره گفت: « در واقع، مغزت یه قسمت اضافه داره، یه قسمتی که باید برداشته بشه. چاره ی دیگه ای هم نیست. باید زودتر جراحی بشه.» ومثل کسی که خبر بدی رو داده باشه، به چشم هام خیره شد و ساکت موند. سعی کردم نخندم. لب هام رو محکم به هم فشار می دادم که خنده م نگیره، ولی خنده داشت از بینی م می زد بیرون، بالاخره ترکیدم. با صدای قهقه ام مطب رو روی سرم گذاشته بودم. پاهام رو به

امروز همه ی کارهام رو تعطیل کردم، اصلا کامپیوترم رو هم روشن نکردم، چون که یه سری مسالهی کلی بود که باید بهشون فکر میکردم. برای همین از خونه زدم بیرون. تا شب کلی این طرف و اون طرف رفتم و فکر کردم. البته مسالهها دقیق حل نشدن. چون مسالههای کلی بزرگن. توی سر آدم جا نمیشن. اما یادمه که حدود ساعت چهار و نیم بعد از ظهر بود که یه چیزی فهمیدم: به نظرم این همه آدمی که اطرافم هستن، با انگیزههای جزئی زندگی می کنن، نه اهداف کلی. الان نمی دونم این که گفتم دقیقا یعنی چی. ولی حدود ساعت چهار و نیم بعد از ظهر می دونستم. حدود ساعت ۶ یه چیز دیگه هم فهمیدم: مهم نیست که آدم

آقا من نمی دونم این حضرت مولانا چرا این قدر شلوغش کرده که «از کجا آمده ام» و «بهر چه آمده ام» و از این حرفا. معلومه دیگه؛ ما اومدیم به این دنیا که داکیومنت بنویسیم! یعنی اساسا بشر خلق شده که داکیومنت بنویسه!

پ.ن. بهتر نیست به جای این فکرها بشینم بنویسم تمومش کنم؟!

امروز، ناگهان متوجه شدم که برگ درختها سبز است!

و متوجه شدم که سبز، رنگ زیبایی است!

و همچنین در مغازهای بودم که ناگهان به نظرم رسید آکواریومی که پشت سر فروشنده است، برای ماهی درونش کوچک است.

و فهمیدم همسایهمان که چند سال پیش در میانسالی مرد، واقعا مرد!

و به این فکر کردم که آدم ها وقتی به دنیا میآیند، واقعا به دنیا میآیند!

و الان، که امروز تمام شده، و فردا دارد شروع می شود، کمی نگرانم.